Dyrektywa unijna psd2

Unijna dyrektywa Atex określa podstawowe wymagania, jakie muszą istnieć zaspokojone przez całe produkty, jakie są przeznaczone do używania w strefach zagrożonych wybuchem. Normy powiązane funkcjonalnie z informacją określają szczegółowe wymagania. W ramach wewnętrznych regulacji, umieszczanych w poszczególnych krajach członkowskich określane są wymagania, które nie są precyzowane ani przez dyrektywę, ani przez normy wewnętrzne. Wewnętrzne regulacje nie mogą być sprzeczne z przepisami dyrektywny, ani nie może przylegać do zaostrzenia wymagań narzuconych przez dyrektywę.

Dyrektywa Atex została włożona w życie, aby maksymalnie zminimalizować ryzyko, jakie jest uzależnione z zastosowaniem dowolnego materiału w rozmiarach, w których potrafi wynikać atmosfera grożąca wybuchem. Producent ponosi dużą odpowiedzialność za określanie, czy dany towar podlega ocenie współpracy z umowami atex oraz za dostosowanie danego materiału do ostatnich wartości. Atest atex jest chciany w sukcesu produktów, które dobierają się w okolicy zagrożenia wybuchem. Strefa zagrożenia początkiem jest zatem dziedzina, gdzie otrzymuje się, użytkuje lub przechowuje substancje, jakie w związaniu z powietrzem mogą wytworzyć mieszaniny wybuchowe. W szczególności do grupy takich substancji kwalifikuje się: ciecze, gazy, pyły i włókna łatwopalne. Potrafią wtedy być np. benzyny, alkohole, wodór, acetylen, pył węglowy, pył drzewny, pył cynkowy. Do wybuchu realizuje w sukcesie, jak duża ilość energii wypływająca z skutecznego źródła zapłonu dochodzi do atmosfery wybuchowej. Po zainicjowaniu pożaru trafia do wybuchu, który posiada ogromne ryzyko dla istnienia oraz zdrowia ludzkiego.